دامنه‌ی شما واقعاً مال کیست؟ یک پرسش ناخوشایند
خیلی از کسب‌وکارها وقتی ارائه‌دهنده در دسترس نباشد به وب‌سایت خودشان نمی‌رسند. چه دسترسی‌هایی باید مال شما باشد و چطور بررسی کنید.
این پرسش پیش‌پاافتاده به‌نظر می‌رسد تا وقتی که فوری شود: اگر ارائه‌دهنده‌ی فعلی شما فردا در دسترس نباشد، می‌توانید وارد وب‌سایت خودتان شوید؟ در تعداد شگفت‌آوری از کسب‌وکارها پاسخ صادقانه «نه» است.
چهار دسترسی که باید مال شما باشند
- دامنه. باید به نام شرکت شما ثبت شده باشد، نه به نام آژانس. هر کسی که در ثبت به‌عنوان مالک درج شده، تصمیم می‌گیرد آدرس به کجا اشاره کند. مهم‌ترین نکته از همه همین است.
- هاستینگ. قرارداد و دسترسی به پنل مدیریت. بدونش نمی‌توانید نسخه‌ی پشتیبان بگیرید یا جابه‌جا شوید.
- حساب مدیریت وب‌سایت. ورود اختصاصی خودتان با اختیارات مدیر، نه حساب مشترک ارائه‌دهنده.
- پروفایل کسب‌وکار گوگل و Search Console. هر دو باید روی حسابی باشند که مال شماست. بقیه را می‌شود به‌عنوان کاربر اضافه کرد.
ارائه‌دهنده‌ای که نمی‌خواهد این دسترسی‌ها را به شما بدهد، استدلال امنیتی ندارد. مدل کسب‌وکار دارد.
چطور این را در ده دقیقه بررسی کنید
در جست‌وجوی عمومی دامنه‌ی ثبت‌کننده‌تان نگاه کنید و ببینید چه نامی به‌عنوان مالک ثبت شده. یک‌بار خودتان وارد هاستینگ شوید. اگر رمز عبور اختصاصی خودتان را ندارید، دقیقاً همین نتیجه‌ی بررسی است.
چطور دسترسی‌ها را درست مدیریت کنید
نه در یک فایل اکسل و نه با ارسال از طریق ایمیل. یک مدیر رمز عبور با فضای مشترک شرکتی هزینه‌ی کمی دارد و مسئله را برای همیشه حل می‌کند. تأیید دومرحله‌ای برای حساب‌های اصلی هم مهم است، متصل به دستگاهی که مال خودتان است.
بخشی که موقع جدایی اهمیت پیدا می‌کند
وقتی کارمند یا ارائه‌دهنده‌ای می‌رود، دسترسی باید حذف شود، نه فقط رمزی عوض شود که به‌هرحال یک نفر می‌دانست. یک فهرست کوتاه از اینکه چه کسی به چه چیزی دسترسی دارد، اینجا جای کلی دردسر را می‌گیرد.
اگر مطمئن نیستید کدام‌یک از دسترسی‌هایتان واقعاً مال خودتان است، خوشحال می‌شویم فهرست را با هم مرور کنیم.
آماده‌اید درباره‌ی پروژه‌تون صحبت کنیم؟
بدون هیچ تعهدی برامون بنویسید — در کمتر از ۲۴ ساعت پاسخ می‌دیم.